Inloggen
Abonneren
Contact
Over de grens: Nigeria
Ze werd geboren in een kibboets in Israël. Eenmaal in Nederland hielp ze als kind asielzoekerskinderen lezen en als tiener ging ze op werkvakantie naar India, Ghana en Bolivia. Dat Claske Lekala vijftien jaar lang les gaf in Suriname en Nigeria, is dus niet zo verwonderlijk. Het is haar manier om de wereld een beetje mooier te maken.
Foto’s Claske Lekala
“Mijn hoofd is hier, mijn hart in Nigeria”
Al tijdens de pabo-opleiding greep Claske elke mogelijkheid om buitenlandervaring op te doen met beide handen aan. Zo liep ze stage op een basisschool in Suriname en voor haar master Onderwijskunde ging ze naar Zuid-Afrika om mee te kijken met de Onderwijsinspectie op privéscholen. Daarna werkte ze een paar jaar in Nederland; in Strijen, Dordrecht en Amsterdam-Zuidoost. “De scholen waarop ik werkte werden steeds multicultureler,” zegt ze.
Toen ze op een basisschool in Paramaribo een leerkracht zochten, had Claske daar meteen oren naar. Na twee leerzame jaren daar, vertrok ze naar Nigeria, naar de Netherlands International School Lagos. “Dat was destijds een Nederlandse dagschool, met een startende Britse afdeling,” vertelt ze. “Inmiddels wordt er in alle groepen het Britse curriculum en International Primary Curriculum (IPC) onderwezen. De Nederlands pedagogische en didactische aanpak (inzetten op het bevorderen van een actieve leerhouding, coöperatief leren en differentiatie) is wel behouden. Tien jaar lang gaf ik les in de onderbouw van de Nederlandse tak van de school. In mijn laatste jaren als adjunct-directeur heb ik het unieke Brits-Nederlandse onderwijs samen met een ontzettend multicultureel schoolteam mede mogen vormgeven: uitdagend en inspirerend!”
“In Lagos moest ik leven met beperkingen, maar vond ik ook een tweede thuis”
Voor veel mensen is Lagos niet de meest aantrekkelijke bestemming, maar voor Claske lag dat anders. “Tijdens mijn stage in Zuid-Afrika had ik mijn man leren kennen. Nigeria ligt ongeveer halverwege Nederland en Zuid-Afrika. Bovendien keek ik uit naar een uitdagende internationale en professionele schoolomgeving en kreeg ik een aantrekkelijk contract aangeboden. Het bestuur vertelde me tijdens mijn sollicitatie dat Suriname en Nigeria niet zo veel verschillen… ik vermoed dat ze hiermee het tropische weer, een bepaalde mentaliteit en de afwezigheid van stabiele elektriciteit bedoelden. Maar verder kon het verschil niet groter zijn: plotseling woonde ik in de chaos van een stad met twintig miljoen mensen, een onmogelijke infrastructuur, onveiligheid en daarmee beperking in bewegingsvrijheid, afhankelijk zijn van een chauffeur, leven in een beveiligde compound, enzovoorts. Mijn man heeft me er het eerste jaar doorheen gesleept! Daar ben ik achteraf blij om, want ik ben me toch thuis gaan voelen in die complexe stad met veel drama en tegenstellingen.”
“Ineens leefde ik in een complexe stad met veel drama en tegenstellingen”
De Nederlandse school zit in de ambassadewijk, een oase van rust met een ruime tuin met palmbomen, mangobomen en klimbomen. In de klas is er ruime aandacht voor ieder kind, door een klassengrootte van twaalf leerlingen, een fulltime onderwijsassistent per klas en acht uur per week creatieve lessen door vakdocenten drama, muziek, tekenen en ICT. “In het taalonderwijs speelde creative writing een grote rol, dat vind ik sterk in het Brits curriculum. Ook de nadruk op presenteren was opvallend, dat begint al bij de kleuters.
Het was hard werken, maar alle kinderen gingen met veel plezier naar school en er was een duidelijke focus op samen leren en vieren.
Toen onze oudste dochter haar basisschooltijd had afgerond, was het tijd voor ons om naar Nederland te gaan. We zijn dankbaar dat onze kinderen zijn opgegroeid in Nigeria. Maar een goede middelbare school kost daar een fortuin en Nederland heeft ook veel te bieden. De bewegingsvrijheid die je hier hebt, gun je elke tiener. Vrienden uit Nigeria die ons opzoeken, kijken met open mond naar de ongekende mogelijkheden, vrijheid en veiligheid die de mensen hier hebben.”
Claske werkt inmiddels op de christelijke school in het dorp waar ze is opgegroeid. “Ik was gewend te werken met bijna individuele leerlijnen, hier is dat niet mogelijk. Soms mis ik ook het respect tussen leerlingen onderling en voor de leerkracht. En ik heb moeten accepteren dat je door de grotere klassen simpelweg niet alles ziet. Een klas met dertig kinderen is nu eenmaal anders dan met tien… Petje af voor het klassenmanagement van mijn collega’s!”
Wat de toekomst zal brengen voor Claske? “Met mijn ervaring als leerkracht en mijn studies (recent nog de Postgraduate Certificate in Education International en Master of International Education) hoop ik op een dag docent te zijn op een pabo. Met als volgende stap het docentschap op een lerarenopleiding in het buitenland, in Zuid-Afrika bijvoorbeeld. Al die ervaringen bundelen en overdragen aan de leerkrachten van de toekomst, dat lijkt me prachtig.”
